Po drugiej wojnie światowej – na skutek zmiany granic Państwa – ustała działalność PTF we Lwowie i Towarzystwa Filozoficznego w Wilnie; zorganizowały się natomiast: w 1945 roku Towarzystwo Filozoficzne i Psychologiczne w Lublinie, w 1946 roku – Toruńskie Towarzystwo Filozoficzne, a w 1947 roku – Wrocławskie Towarzystwo Filozoficzne im. Kazimierza Twardowskiego. 18 kwietnia 1948 roku doszło do połączenia się wszystkich istniejących wówczas towarzystw w jedno Polskie Towarzystwo Filozoficzne. 3 maja 1955 roku nastąpiła reorganizacja PTF: przyjęto wtedy statut, który obowiązywał (z niewielkimi zmianami) aż do roku 1994.
Od 15 stycznia 1911 roku do chwili obecnej organem PTF jest Ruch Filozoficzny. Przez wiele lat z Towarzystwem Filozoficznym w Krakowie związany był Kwartalnik Filozoficzny, z Warszawskim Towarzystwem Filozoficznym – Przegląd Filozoficzny, a z Poznańskim Towarzystwem Filozoficznym – Studia Philosophica.
PTF było zawsze wierne programowi, który przedstawił jego pierwszy przewodniczący – Kazimierz Twardowski – na pierwszym posiedzeniu: „Jedynym dogmatem Towarzystwa będzie przekonanie, że dogmatyzm jest największym wrogiem pracy naukowej. Jak wszystkie promienie koła, choć z różnych wychodzą punktów obwodu, łączą i spotykają się w środku koła, tak i my chcemy, aby wszystkie kierunki pracy i poglądów filozoficznych w naszym Towarzystwie ku jednemu zmierzały celowi, ku wyświetleniu prawdy”.
Zasady tej przestrzegało PTF i wtedy, gdy na początku lat czterdziestych, w czasie obu okupacji, jego członkowie odbywali tajne zebrania naukowe; i wtedy, gdy na początku lat pięćdziesiątych, w najgorszym okresie totalitarnego reżimu, towarzystwo trwało „w uśpieniu” i wtedy, gdy w początkach tzw. stanu wojennego było forum nieskrępowanej wymiany poglądów.
